Tag Vianen

Carnaval… tja, ik – Jan, de webmaster – moest er eigenlijk helemaal niets van hebben. Ik was altijd druk met mijn échte hobby: achter de computer zitten, lekker klooien met m’n Commodore Amiga 500. Maar ja, toen mijn vrouw Diana ineens zei dat ze wel eens naar een carnavalsfeest wilde, ging ze samen met mijn vader Theo naar de Reigernarren. Na het feest mocht ik ze ophalen, en natuurlijk — iedereen blij en vrolijk.

Totdat Willem, een oude schoolvriend van me, ineens zei:
“Jan, wil je wat drinken?”
Nou, dat werd dus een gezellige nazit met de hele club Reigernarren. Mijn vader zat ook lekker aan de borrel en vond het allemaal prachtig.

En toen kwam de vraag waar ik eigenlijk al bang voor was:
“Jan, kom jij ook eens naar een carnavalsfeest?”

Tja… wat doe je dan? Om iedereen die ik liefheb een plezier te doen, ben ik toch maar eens meegegaan. En dat was ergens rond 1997 of 1998 — en wat denk je? Juist ja… het carnavalsvirus sloeg genadeloos toe!
Sindsdien ben ik verkocht. Wat begon met tegenzin, eindigde met een brede lach, confetti in m’n haar en een biertje in m’n hand. 🎭🍻

Toen de vraag van het bestuur van De Reigeren kom in de raad van 11

Ja, en toen zei ik: “Ach, waarom ook niet? Lijkt me best leuk!”
Voor ik het wist had ik een steek op m’n kop, een slipjas aan en stond ik vrolijk in de polonaise. En eerlijk is eerlijk — het werd steeds gezelliger. Na een jaartje meedraaien kwam de grote vraag:
“Jan en Diana… willen jullie geen Prins en Prinses worden?”

Nou, dat was toch wel even een moment hoor — ik bedoel, wie krijgt nou zo’n kans?! Dus ja, natuurlijk zeiden we volmondig JA! Het carnavalsvirus zat inmiddels diep in ons bloed — en niet te genezen ook! 🎭

Daar begon het avontuur pas echt. Kleding kopen, passen, weer aanpassen (want ja, een Prins en Prinses moeten er wél netjes bijlopen). En dan de volgende vraag: “Wie wordt de adjudant?”
Nou, die keuze was snel gemaakt — Robert natuurlijk! Die zou er wel voor zorgen dat zijn dorstige Prins niets tekortkwam. 🍺

En toen… hup, op weg naar Nel in Geldrop om de pakken te laten vermaken. Want laten we eerlijk zijn: deze Prins en Prinses waren niet bepaald van het standaard formaat — maar wél van het koninklijke model! 👑😂

En daar stonden we dan hoor…
Jan met zijn Prinsensteek trots op het hoofd, en Diana in haar schitterende Prinsessenjurk — stralend alsof ze rechtstreeks uit een sprookje kwam. ✨

Wat een plaatje! De muziek knalde, de confetti vloog door de lucht, en iedereen riep:
“Daar moet op gedronken worden Prins Jan en Prinses Diana!” 🎉

Ah ja, de onderscheidingen – een verhaal op zich! 😄
Eerlijk is eerlijk: gemiddeld genomen waren ze best standaard, maar ik wilde natuurlijk wél netjes voor de dag komen. Een onderscheiding die mocht zien én gezien worden! (Al moet ik toegeven, wat ze er tegenwoordig allemaal van maken… dat is een heel ander niveau! 😉)

Dus hop, met Erica, Sander en Robert richting Baarle-Nassau om mijn eigen onderscheiding samen te stellen. En ja hoor, dát werd mijn keuze.
Ik werkte destijds bij het NIZW in Utrecht en was, jawel, een van de weinigen met een eigen e-mailadres JVD@NIZW.NL — in 1999 nogal bijzonder! 💻

Erica en Diana zaten ondertussen de nieuwgemaakte afslagjes netjes op de onderscheidingen te plakken, terwijl ik nog even na aan het genieten was dat ik geen lint maar een ketting had gekozen.
Dat stond toch net wat stoerder, vond ik zelf. 😎

Achteraf gezien heeft dat hele avontuur me een flinke stapel guldens gekost — want ja, de euro was er toen nog niet. Die kwam pas in het millenniumjaar 2000. En dat millennium… daar was wat paniek over hoor!
Iedereen vroeg zich af of de computers het wel zouden overleven — de beruchte millennium bug. 💥

Maar gelukkig viel dat allemaal reuze mee. En daarom stond op mijn onderscheiding trots een pc en mijn e-mailadres, als symbool van mijn digitale trots. Want tja, zelfs toen al zat ik meer achter de computer dan aan de bar… al maakte ik voor carnaval natuurlijk graag een uitzondering! 😂🎭💻

WORDT VERVOLGD ……